TR | EN

Az Oyuncak Çok Sokak

 


 Şöyle zamanlar hatırlıyorum..

Şimdi milyonların karnını doyuran şehirde,

Sadece bakkaların sattıklarıyla doyan insanları hatırlıyorum.

Bahçeleri vardı,meyveleri…

Sokakta güle oynaya koşan, 

Terli terli su içen çocukları vardı..

Camdan belden aşşağı sarkıp

Can hıraş çocuklarını akşam yemeğine çağıran anneler vardı.

Kaldırımlar silme çekirdek kabukları..

Akşam pastanelere yürüyerek gidip dondurma yemek zevkti ve değişiklikti,

Hele mor salkımlar sokağa dökülmüşse,

Yürürken derin ve güzel bir nefes almak lüks değil, 

Sadece sıradan ama güzel bir bahar akşamıydı..

Bizim için..

Sokaklardan öyle az araba geçerdi ki,

Üst sokaktan gelen arabanın sesinden,

Kimin babası olduğu anlaşılıverirdi hemen.

Belki ona göre tam gaz eve koşulurdu,

Baba eve geldiğinde sofraya oturmaya hazır ve nazır olabilmek için..

Az oyuncak,çok sokak..

Az bakkal,ama tok gözlü insanlar,

Az imkan ama çok manidar sevgiler vardı..

Böyle zamanlar hatırlıyorum..

Yüzümde özlem motifli  küçük bir tebessüm..

Gözlerimi bir an için kapatıp o kısacık karanlıkta 

Bu güzel tabloya bakıyorum..

Sonra..

Sonra,sokağa çıkmak istemiyorum..