TR | EN

Meçhul’e deryadan mektup

 


 Senin için o kadar çok ki içimden akanlar..

O duygu deryasının ucu bucağı yok gibi,

Kelimelerin de haddi yok hesabı bilinmiyor aslında..

Amma velakin,

Ne konuşabiliyorum,

Ne akabiliyorum..

Ne de ruhum koşabiliyor artık seninle,

küçük plajdan açılan o büyük dalgalı denize, el ele..

Büyüdükçe oldu böyle..Sebepsiz değil elbet.

Fakat pek ehemmiyet teşkil etmiyor artık sebepler kimse için.

Ve benim için de..

Seni ilk tanıdığım günü hatırlamıyorum.

Yani,

Hep vardın zaten,ben kendimi bildim bileli.

Haliyle sen,

Gözlerim dünyayı seçmeye başladığında ilk gördüğüm ikiden birisin.

Kimine göre ilk aşk,ilk sevgilisin..

Bana sorsan;

sorma derim ,sorma..

Çünkü mevzu bahis senden olunca konuşmayı unutmuş gibiyim.

Takvimde senden,benden,bizden günler var,

Her sene gelip kapımı çalıyorlar.

Derin nefes alıyorum ve açıyorum her seferinde..

Sabah sessizliğinde bakıyorum gözlerine,en derinlere,

Ama gel gör ki,

Göremiyorum hala..

Hala göremiyorum..çünkü,

Hala karanlık..

Hala kayıp,uzak..

Sonra çiğ düşüyor kirpiklerime,

O kapıyı kapatıp,

sadece gidişten ibaret yoluma gün doğarken geri dönüyorum.

Kalkanım dökme demirden..

Büyümek için,

koca kız olmak için 

cebime koyduklarımın ne olduğunu ah bir bilsen.

Diyeceğim o ki cancağızım,

Adresi belli olmayan o sevginin tuz gibi dağıldığı deryada karanlıkta da tek başıma yüzebilirim ben..

Sen kal sağlıcakla..